De pijn van het ‘je niet verstaan weten’, is voor mij één van de grootste die er is. Soms lijkt de kloof te groot om te overbruggen, terwijl alles in jezelf schreeuwt om verstaan te worden. Er zijn ervaringen waarin je de kloof overbrugt, water bij de wijn doet, contact verbreekt of accepteert dat je niet verstaan wordt en toch: het doet zeer. Het raakt iets existentieels. Hoe word je verstaan en hoe leren we elkaar verstaan?
Het laat zich zien bij die ene geliefde, je vader of moeder, zuster of broeder. Je komt het tegen in de wereld van werk en samenleven. We herscheppen het keer op keer: het niet verstaan worden. De confrontatie op de grens met de ander. En in de wereld is het niet anders. De kranten staan er bol van.
Het overbruggen van de verschillen, hoe doe je dat? Hoe kun je blijven terwijl het wringt? Als alles in jezelf raast, omdat de ander jou niet hoort of ziet of omdat je elkaar niet verstaat. Het brengt je in contact met een diepe machteloosheid die soms ondragelijk is.
Bij aanvang van het leven leer je de taal van je eigen stam spreken. Het gezin waarin je geboren wordt en de wereld waarin je leeft. De bedoeling is dat je op pad gaat en je je eigen stem vindt. En dat je in jouw eigen taal leert zingen. Want ieder mens heeft zijn eigen authentieke klank in de wereld te brengen. Maar dit is eng, want zul je wel verstaan worden?
Het vrijgeven van de klank, ontstaat in het stoppen van het overbruggen van de taal. Ieder aan een kant van de kloof, niet weten hoe deze te overbruggen, maar verblijven en luisteren zonder iets te willen veranderen. Dan pas ontstaat er klank, bijna hoorbaar als muziek. Woordeloos in stilte ontstaat er een lied. Over en weer wordt er gezongen en vult het gapende gat zich van binnenuit met de klank van een allesomvattende liefde.
