54, en ik sta krachtiger in het leven dan ooit. Na de grote ommekeer in mijn leven rond mijn 42ste voelde het alsof ik een kleine stip op een groot wit vel was en ik vroeg mij af: Hóe te leven?
Werkelijk leven is in aanvang doodeng. Elke stap die je zet, voelt als een stap in het luchtledige. Er ontvouwt zich een pad terwijl je door leert lopen mét niet-weten, met bang, mét het ongewisse. Het oude is niet meer en het nieuwe heeft zich nog niet aangediend.
Dit gaat niet zomaar. Ik train Zen Shiatsu, Vallei en Tao. Jaar in jaar uit. Ik zorg goed voor mijn lichaam en ik omring me met de juiste mensen. Ik poets mijn ongemak niet weg, maar probeer er mee te zijn. Steeds maar weer proevend verkennend naar wat klopt en te verteren wat nodig is. Zo congruent mogelijk te zijn.
Toestaan en aanvaarden zijn mijn grote metgezellen op de reis van Voluit Leven. Bang zijn blijft komen, en moedig zijn ook.
Want zoals de lente en de herfst bij elkaar horen, zo horen bang en moedig zijn bij elkaar. Het ene bestaat niet zonder het andere.
In het volledig omarmen van de polen: in het vallen en weer opstaan. In het bewegen tussen bang zijn en moedig zijn.
In het omarmen van de dood én het leven opent zich een krachtplek van oneindig klein en groot zijn. Jouw krachtplek, in het midden van het midden. Daar toont zich het wonder: een eindeloos levende, schakerende beweeglijkheid waarin jij verschijnt.
Dit is onbevattelijk en tegelijkertijd zó natuurlijk!
